زندگی کوانتومی

سالی که گذشت..

کوانتومی — Mon, 30 Jan 2012 19:18:20 GMT

نمی دونم بعد از چند وقت دوباره اومدم اینجا بنویسم، اما دلم می خواد بازم بنویسم.

امسال خدا رو شکر سال خیلی خوبی داشتم که امیدوارم بازم زندگی همین جوری پیش بره . البته این ترس های اجتماعی و نگرانی از جنگ یکم اذیتم می کنه ولی در کل امسال خیلی بهم خوش گذشت.

تو آبان با یه سری عملیات متحیر العقول مفوق شدیم به سفر بریم استانبول که خیلی خوش گذشت و واقعا سفر لذت بخشی بود.

و دی ماه هم یه سفر کاری برای همسر پیش اومد بره دبی و من هم از خدا خواسته باهاش رفتم. البته این سفر به خوبی استانبول نبود ولی بلاخره سفر بود و دبی رو هم دیدیم.

ایشالا بازم حوصله نوشتن داشته باشم و بیام بنویسم.

مرگ در همین نزدیکی ها قدم میزند

کوانتومی — Tue, 31 May 2011 14:10:32 GMT

دیروز صبح با استرس خیلی زیادی بیدار شدم . خواب بدی دیده بودم. خواب دیده بودم تو یه هفته دوتا بابا بزرگام فوت کردن. البته هر دوتاشون قبلا به رحمت خدا رفتن. تو ی خواب هم انگار می دونستم که این بار دومه که پدربزرگام فوت می کنن و راستش دغدغه اصلیم این بود که مانتو مشکی ندارم و وقت هم ندارم که برم بخرم. اخه دو تا ختم داشتیم و واقعا وحشتناک بود حجم کارام. خلاصه صبح بلند شدم و از شما چه پنهون خدا رو شکر کردم که دیگه پدربزرگی ندارم که بخواد فوت کنه.

دیشب یه چیزی تو فیس بوک دیدم که انگار خبر از فوت یکی از بزرگای فامیل بود تقریبا مطمئن بودم که کیه ولی چون اوضاع روحیم خوب نبود و خیلی استرس داشتم که البته به خاطر کارم و یک عدد ممیز احمق بود که الان دو روزه من سر کار گذاشته اصلا زنگ نزدم از مامانم بپرسم تا مطمئن بشم. دیشب البته تا ساعت 2 توی تخت غلت زدم و خوابم نمیبرد. امروز صبح هم که به زور از خواب بیدار شدم و خبر فوت مهندس سحابی رو شنیدم. چاره ای نداشتم وقت نبود و من صبحونه نخورده اومدم شرکت و باز به انتظار مامور قانون- ممیز – نشستم. اینجا جرعت پیدا کردم و زنگ زدم خونه که البته کسی خونه نبود و من مطمئن شدم که اون عزیزی که فکر می کردم فوت کرده. نشستم همچنان در انتظار این مردک که بیاد و بره و من برم خونه متوفی. البته یادم میوفته که لباس سیاه ندارم و به نظر میاد خوابم تعبیر شده.

تصمیم گیری ساده

کوانتومی — Sun, 22 May 2011 10:29:21 GMT

صبح من هنوز خواب بودم که موبایل همسر محترم زنگ زد. وقتی حرفاش تموم شد اومد تو اتاق به من گفت پاشو جمع کن بریم. من فکر کردم می خواد بره ماموریت داره این جوری میگه که یعنی تو هم بیا گفتم نه من نمیام خودت برو. گفت نه دیگه میگم پاشو جمع کن بریم. میگم حالا کجا؟ میگه: دبی.

میگم : حالا دبی چه خبره؟ میگه بریم اونجا زندگی کنیم. دیگه کاملا خواب از سرم پرید. چی؟ دبی؟ برا چی؟

که میفهمم یکی از دوستاش که چند سالیه دبی زندگی می کنه حالا شرکت زده و گفته به یه مهندس احتیاج داریم و پاشو بیا.

خلاصه کلی نشستیم فکر می کنیم که حالا شرایطشون چه جوری باشه بریم و... کلی سرچ کردیم هزینه زندگی تو دبی رو درآوردیم و درآمد خودمون رو اینجا حساب کردیم و خلاصه هی حساب کتاب کردیم که چقدر بدن میصرفه بریم. مریض نشیم یه وقت. من اونجا چی کار کنم که افسرده نشم و خلاصه.

یه ساعت بعد من یهو گفتم راستی من بیا اونجا روسری سرم نمیکنم ها و یه دفعه همه معادلات به هم خورد و همسر محترم فرموندند که اصلا لازم نکرده بریم.

همه چی آرومه

کوانتومی — Sun, 19 Dec 2010 15:29:35 GMT

من سعی می کنم، همه سعیم رو می کنم ولی نمیشه. نمیشه خوشحال بود. می تونی یه مدت خودت رو بزنی به اون راه و بگی همه چی آرومه ولی ته دلت همیشه می دونی که دروغه.

می تونی شاد و خوشحال مهمونی بگیری و با همه دوستات دور هم جمع بشین که یه شب خوش بگذرونی ولی وقتی می فهمی دوستت که کلی راه از اون سر دنیا پاشده اومده ایران که خانواده اش رو ببینه ، می بینه که مامانش نیست، دیگه حتی نمی تونی تظاهر کنی که شادی. جای دور نیست مامانش همین تهرانه. اوین.

می تونی کلی وقتت رو تو اینترنت بچرخی و خودت رو بزنی به بی خیالی ولی وقتی تو همین اینترنت می خونی دوستت که یه دختر دو، سه ساله داره امروز بازداشت شده، دیگه خریت هم نمی تونه باعث بشه بازم لبخند بزنی.

می تونی سرخوش پا شی بری تواضع برای شب یلدا آجیل بخری، ولی وقتی می فهمی که همه حقوقتون رو که کم هم نیست این ماه خرج کردی و هنوز هم همه چی یارانه ای بود، نمی تونی به کارگرا فکر نکنی. نمی تونی بگی به من چه. من که هنوز - والبته هنوز- دستم به دهنم میرسه.

نه دورغه. اینجا همه چی آروم نیست.

بازگشت ....

کوانتومی — Tue, 30 Nov 2010 14:14:34 GMT

چقدر زیاد وقته که اینجا نیومدم.

کلی اتفاق تو این مدت افتاده و الان من کلی خوشحالم و اصلا از اون افسردگی خبری نیست.

حدودا دو ماه پیش اسباب کشی کردیم و دوباره به مام وطن یعنی این تهران خراب شده برگشتیم. یک ماهی هم قبل از اسباب کشی سرمون گرم جمع کردن اسباب و یکم بنایی و این جور کارا تو خونه جدید بود و یک ماهی هم بعد از اسباب کشی به سر و سامون دادن به خونه جدید پرداختیم. خلاصه این جوری بود که کلی از کارها عقب موندیم. در ضمن این که اینجا اینترنت نداشتیم و تازه امروز صبح اینترنتمون رو وصل کردند.

گفتم همین اول اینترنی بیام یه سلامی خدمت دوستان عرض کنم.

همین وسط مسط ها هم سربازی آقای همسر تموم شد و اگه بی پولی بذاره فعلا خیلی خوش خوشانمونه.

افسردگی حاد

کوانتومی — Sun, 22 Aug 2010 19:05:22 GMT

خیلی دلم می خواد بنویسم ولی اصلا نمی تونم. بد جوری افسرده شدم. وقتی میگم افسرده، منظورم این نیست که ناراحت یا غمگین هستم، بلکه واقعا افسردگی گرفتم. یعنی مثلا نشستم سر کار بعد همین جوری یاد یه چیزی می افتم و بعد متوجه میشم که دارم همین جوری اشک می ریزم. یا مثلا دارم از روبه روی جماران رد میشم که یهو یاد شب عاشورای پارسال میوفتم که چه قامتی بود این خیابون و یهو میبینم تصاویر محو شدن مجبور میشم کنار خیابون توقف کنم تا این سیل اشک تموم بشه تا بتونم رانندگی کنم. می دونم دیگه باید برم پیش یه دکتر ولی نمی دونم چرا اصلا نمی تونم یه زنگ بزنم و وقت دکتر بگیرم.

خلاصه بیشتر وقتا دارم گریه می کنم و خیلی هم دلیلی براش ندارم. اگه بهتر شدم میام دوباره.

روز مرد

کوانتومی — Sat, 26 Jun 2010 18:49:31 GMT

یک دوست: برای شوهرت کادو چی خریدی؟

من: همون چیزی که روز زن کادو گرفتم.

یک دوست: چی؟

من: هیچی.

یک سال گذشت

کوانتومی — Sun, 13 Jun 2010 08:01:20 GMT

جلو تلوزیون خوابم برد. یهو برادرم بیدارم کرد، بی بی سی داشت آمار اولیه رو نشون میداد. داشتم سکته میکردم به بچه های صیانت زنگ زدم. گفتن کلا تماس ها قطع و همه چی تموم شده دیگه. پارسال همین موقع

زندگی

کوانتومی — Tue, 11 May 2010 09:22:28 GMT

نمی دونم زندگی سخته یا من خیلی کم ظرفیتم. وقتی یه مشکلی پیش میاد خیلی سریع قاطی می کنم. اصلا نمی تونم تصمیم بگیرم، دوست دارم از همه چیز فرار کنم.

خدایا من خودم اقرار می کنم که خیلی بی جنبه ام، میشه بی خیال امتحان کردن من بشی....

تو خود حدیث مفصل بخوان...

کوانتومی — Sun, 18 Apr 2010 10:17:40 GMT

باران رحمت از دولتی سر قبله عالم است و سیل و زلزله از معصیت مردم . میرغضب بیشتر داریم تا سلمانی. چه آبرویی ، مملکت را تعطیل کنید ، دارالایتام دایر کنید ، نفوس حق النفس می دهند ، سر بریدن از ختنه سهل تر ، ملیجک در گلدان نقره می شاشد ، خلق خدا به چه روزی افتاده اند از تدبیر ما ، دلال ، فاحشه ، لوطی ، قاپباز ، رمال ، معرکه گیر ، گدایی که خودش شغلی ست !

قسمتی از دیالوگ فیلم حاجی واشنگتن ساخته علی حاتمی